Stefan
Żeromski
Powieściopisarz, dramaturg i publicysta dzieciństwo spędził u stóp Gór
Świętokrzyskich, był synem zubożałej rodziny szlacheckiej. Stefan Żeromski (urodzony 14 października 1864,
zmarł 20 listopada 1925) wcześnie stracił rodziców, w gimnazjum utrzymywał się z udzielania korepetycji.
Pracował między innymi jako guwerner w domach szlacheckich, następnie został bibliotekarzem w
Muzeum Narodowym Polskim w Szwajcarii.
Po dłuższym pobycie w Paryżu osiedlił
się w Zakopanym, następnie mieszkał w Warszawie. Kiedy umierał, był uznawany za
największego współczesnego pisarza polskiego – jego pogrzeb w 1925 roku przekształcił się w
wielką manifestację narodową.
Do
najbardziej znanych utworów autora należą; Rozdziobią nas kruki, wrony;
Ludzie bezdomni (powieść wydana po raz pierwszy w 1900 roku); Popioły (ukazywała się w Tygodniku Ilustrowanym począwszy od czerwca 1902 roku); Echa Leśne, Dzieje grzechu, Wierna rzeka,
Przedwiośnie (opublikowana w 1925 toku, niedługo przed śmiercią słynnego pisarza) oraz Dzienniki.
Syzyfowe prace były
pisane w Szwajcarii, gdzie autora zafascynował tamtejszy system oświatowy oraz znakomite, będące na najwyższym poziomie szkolnictwo.
Książka, odwołująca się do kieleckich doświadczeń
pisarza, została po raz pierwszy wydrukowana w czasopiśmie "Nowa Reforma" w
Krakowie w 1897 roku. Jest to pierwsza z tak zwanych wielkich powieści Żeromskiego,
wcześniej dał się on poznać głównie jako twórca niezapomnianych opowiadań.
