Follow us:

PAŃSTWO FRANKOŃSKIE

autor: MASTERR    

 Autor : Łukasz Rosiak
  • Summary rating: 5 stars (41 Recenzja)
  • Wizyty : 1536
  • słów:600 
  • Komentarze : 1

PAŃSTWO FRANKOŃSKIE
Odegrało największą historyczną rolę, spośród wszystkich państw germańskich, powstałych na gruzach imperium zachodnio-rzymskiego (476r., ostatni cesarz - Romulus Agustulus).
W 496 r. Chlodwig przyjął katolicyzm, dzięki czemu spotkał się on z szerokim poparciem ze strony czynników kościelnych.
Kiedy w 800r., Karol Wielki przyjął koronę cesarską, odrodziły się niektóre tradycje dawnego cesarstwa rzymskiego. Monarchia frankońska obejmowała tereny współcześnej Francji, Beneluksu, RFN, Szwajcarię oraz Włochy płn. i śr.
Okresy panowania dwóch wielkich dynastii, Merowingów i Karolingów wyznaczają zasadniczo dwa etapy rozwoju państwa. Chlodwig i jego zstępni reprezentowali ród Merownigów, który panował do 751r. Po okresie rozkwitu kraju rozpoczęły się, począwszy od VI w., jego podziały pomiędzy członków dynastii, na trzy części: Neustrię, Burgundię oraz Austrazję. Ówcześni władcy frankońscy ulegali stopniowo wypływom wzrastającej w siłę arystokracji i wszechwładnym urzędnikom - majordomom. W 687 majordom austrazyjski Pepin z Heristalu przywrócił jedność państwa. Znalazło się ono jednak od początku VIII w. w stanie zagrożenia ze strony potęgi arabskiej. Arabowie, po wystąpieniu Mahometa i przyjęciu mahometanizmu, przystąpili w VII w. do podboju świata chrześcijańskiego. Zdobyli Syrię, Palestynę, Egipt, płn. Afrykę, przekroczyli (711r.) cieśninę Gibraltarską, pokonali Wizygotów i opanowali znaczną część Hiszpanii. Stamtąd ruszyli na państwo frankońskie, gdzie jednak napotkali silny opór ze strony Karola Młota, syna Pepina (bitwa pod Poitiers - 732 r.) Pokonanie Arabów umocniło państwo frankońskie, ale również potęgę rodu Pepina. Kolejny majordom Pepin Mały, syn Karola Młota, złożył z tronu ostatniego z Merownigów i dzięki poparciu papieża uzyskałw 751r., koronę królewską.
Państwo frankońskie doszło do szczytu swojej potęgi za panowania Karola Wielkiego (lata 768 - 814). Wyrazem jej było przyjęcie przez niego z rąk papieża korony cesarza rzymskiego (25 grudnia 800r.). Cesarstwo Karola Wielkiego nie przetrwało jednak długo. Tendencje odśrdokowe okazały się silniejsze od idei jedności cesarstwa, popieranej również przez Kościół. Już w pierwszej poł. IX w. państwo nie znajdowało sił do zlikwidowania najazdów normańskich, niszczących kraj. Traktat zawarty w Verdun w 843r. położył definitywnie kres jedności państwa. Zostało ono podzielone między trzech wnuków Karola Wielkiego (synów Ludwika Pobożnego): Karol Łysy otrzymał "Francję zachodnią" (po Mozę, Saonę i Rodan), Lotar "Francję środkową" (po Ren i Alpy) oraz płn. Włochy, Ludwik Niemiec "Francję wschodnią" (między Renem a Łabą). Odtąd dzieje rozdzielonych członów państwa frankońskiego toczyć się będą odrębnymi torami. Karolingowie panować jeszcze będą we Francji zachodniej do 987r. (do Hugo Kapeta i Kapetyngów), we Francji wschodniej do 911r. Po ich wygaśnięciu, a właściwie co najmniej od schyłku IX w., rozpoczęły się własne narodowe dzieje Francji i Niemiec. Przez długi wieki toczyć się będzie między nimi rywalizacji o panowanie nad średnią Francją, stanowiącą dział Lotara, płn. jego część oraz niektóre prowincje między Renem i Mozą, stanowić będą jeszcze w XX w. kość niezgody między obu sąsiadami, sukcesorami państwa frankońskiego.
Opublikowano dnia: marzec 01, 2008
Oceń to streszczenie : 1 2 3 4 5      
Dodaj komentarz Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
  1. 12 Ocena 1 lipca 2009
    1

    MASTERR

    .

    http://lukaszrosiak.pl.tl/

.

Globalnym źródle Streszczeń i Recenzji

  • Pisz i zarabiaj
  • Zarejestruj się
  • Zaloguj się
    Zaloguj się
    Zapamiętaj moją nazwę użytkownika Nie pamiętasz hasła?
Znajdź