(cz. I)
Na północ od granicy Królestwa Polskiego, na ziemiach miedzy dolna Wisłą a
dolnym Niemnem, mieszkały pogańskie plemiona Prusów. Władcy polscy już od dawna
próbowali podporządkować sobie tę krainę. Wysłano tam misjonarzy i organizowano
zbrojne wyprawy. Prusowie jednak dzielnie bronili swej niepodległości, a w
odwecie napadli i pustoszyli ziemie polskie, a przede wszystkim Mazowsze.
Rozwiązania problemu szukał Konrad na dwa sposoby. Pierwszy pokojowy w 1206 r.
zaczęli wcielać w życie cystersi , którzy rozpoczęli akcję chrystianizacyjną na
graniczących z dzielnicą mazowiecką terenach pruskiej Pomezanii i Pogezanii.
Aby nie zaprzepaścić akcji misji u Prusów zalecano nie nakładać na
przyjmujących chrzest szczególnych obciążeń daninami czy posługami. Drugi -
angaż do obrony pogranicza mazowiecko - pruskiego rycerstwa z głębi kraju. W
1220 r. w porozumieniu z Rusią - Prusowie zadali dotkliwą klęskę Konradowi
Mazowieckiemu. W tej sytuacji Konrad został zmuszony do wezwania na pomoc
księcia wrocławskiego Henryka. Jan Długosz odwołuje się również do innych
źródeł znanych z tego okresu - do wiadomości o przyjęciu krucjaty przez Henryka
Brodatego w 1222 r. W 1223 r. dochodzi do połączenia książąt polskich
zwierzchniego Leszka Białego, śląskiego Henryka Brodatego oraz
książąt pomorskich i ustanowienie nowej krucjaty przeciwko Prusom. W tym
przedsięwzięciu doszła do głosu świadomość ponad dzielnicowej wspólnoty, ale
rezultaty okazały się dla Konrada niezadowalające. Zaczął więc szukać nowych
sojuszników, bardziej zdeterminowanych niż piastowscy książęta w walce z
poganami. Okazali się nimi rycerze w habitach. Jego decyzję do odwołania się do
tej formacji przyspieszyły zapewne dramatyczne wydarzenia w 1224 r. w Oliwie
(porwanie opata wraz z braćmi i całym konwentem oraz ich mord w okolicach
Gdańska) oraz spustoszenie w coraz częstszych tajemnych wypadach ziemi
chełmińskiej i lubawskiej. Konrad osiedlił wezwanych rycerzy Chrystusowych
(nosili czerwony miecz i krzyż) w zamku Dobrzyń by walczyli przeciwko Prusom.
Ale oni również okazali się bezsilni stawiając słaby opór barbarzyńcom
(wymienione ziemie uległy całkowitemu spustoszeniu i zniszczeniu). Bracia
dobrzyńscy nie spełnili pokładanych nadziei, ale nie wycofali się z pola walki
- bullą z dnia 19 kwietnia 1235 r. wydaną za zgodą biskupa płockiego, któremu
podlegali zostali połączeni z właściwymi pogromcami Prusów - Zakonem Szpitala
NMP Domu Niemieckiego w Jerozolimie (zwanych potocznie Krzyżakami).
Dla
Krzyżaków walka z niewiernymi nie była nowością. Początki ich zgromadzenia
sięgały 1128 r., kiedy powstało w Jerozolimie rycerskie bractwo dla ochrony
Szpitala Najświętszej Marii Pann, w którym otaczano opieką głównie niemieckich
pielgrzymów.
W
1190 r. bractwo to zostało przekształcone w zakon krzyżacki z regułą ułożoną na
podstawie reguł templariuszy i joanitów, którą 9 lat później zatwierdził papież
Innocenty III.
Blisko
100 lat wojen Krzyżaków z Saracenami dobrze uzasadniało ich wybór na „stróżów”
pruskiej granicy. Motorem napędzającym ich wielkiego mistrza Hermana von Salza
do udzielenia pomocy Konradowi było znalezienie nowych terenów, gdzie mogli by
prowadzić akcję krucjatową - oznaczało to dla nich być albo nie być. Kraje
Lewantu powoli przeżywały zmierzch epoki krucjat. Stąd szczególnie atrakcyjne
wydawały się północne tereny Europy, wciąż jeszcze pogańskie. Potrzebę
stworzenia nowego teatru działań dla Krzyżaków potęgował fakt wyproszenia ich z
gościnnej ziemi węgierskiej przez króla - krucjatora - Andrzeja II. Andrzej II
sam ich sprowadził na swoje ziemie, ale w porę zdążył się zorientować, że sieć
warowni zakonnych w jego kraju zaczyna stanowić państwo w państwie.
W
tych okolicznościach Herman von Salza wpłynął na cesarza Fryderyka II, aby ten
wezwał plemiona pogańskie Prusów do przyjęcia wiary chrześcijańskiej. W ten
sposób Krzyżacy przygotowali podstawy ideologiczne do swojej obecności w
Prusach.
W 1225 r. lub 1226 r. Konrad Mazowiecki nadał
Krzyżakom określone terytoria, głównie ziemię chełmińską, lecz zasady tego
nadania od wieków budzą kontrowersje i są nie jasne. Dokument ten zawierał
przede wszystkim - „że ziemia pruska i
jakakolwiek inna zdobyta na barbarzyńcach ma być dzielona po równej części
między księcia Mazowsza i Kujaw Konrada, jego synów i następców, książąt
polskich a mistrza i zakon krzyżacki, a po zdobyciu Prus ma ulec unieważnieniu
nadanie ziemi chełmińskiej i lubawskiej i mają one powrócić z pełnym prawem
posiadania do Konrada i jego następców”.
Opublikowano dnia:
lipca 03, 2007
|
Oceń to streszczenie
: |
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
|
Ocena
:
|
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
Dziękujemy za ocenę
|
Użyj tego streszczenia
Osoby, które przeczytały to streszczenie, przeczytały także:
Więcej streszczeń autorstwa wisniak10
More
